Vorige week was Lisanne en Patrick gezellig bij ons en ze aten mee. Zo rond half zeven gaat de bel en Lisanne doet open. Een jonge man steekt zijn hand uit en stelt zich voor als “Hoi ik ben Dirk”, en stapt naar binnen en loopt richting huiskamer. Lisanne staat nog steeds bij de open deur. Ze kijkt me aan en zegt met haar ogen”Kennen wij Dirk? Hennie laat zich zien en ineens komt Dirk erachter dat hij in het verkeerde huis staat. Hij verontschuldigend zich en draait zich snel om en beent naar de deur, en we zien hem al hoofdschuddend weglopen. Het voorval werkt enorm op mijn lachspieren en telkens schiet ik weer in de lach, met tranen over mijn wangen….

hatchi Klik op Hatchi voor de trailer

De nieuwe film van de regisseur van ‘Chocolat’ is een wondermooi, waar gebeurd verhaal over de ongelofelijke trouw van een hond aan zijn baas. Op een koude avond vindt professor Parker (Richard Gere) een Akita-puppy op het treinstation. Wie laat een klein, schattig puppy nu alleen achter op een koud treinperron? Professor Parker kan het niet over zijn hart verkrijgen en neemt de Japanse Akita mee naar huis. Zijn vrouw (Joan Allen) zit allerminst op zo’n beweeglijk diertje te wachten, maar als ze ziet hoe snel haar man en dochter (Sarah Roemer) verknocht zijn aan de pup gaat ze overstag.

De gastvrijheid van het gezinnetje wordt beloond; de hond, Hachi gedoopt, wordt de beste vriend die Parker zich kan wensen. De twee wandelen iedere dag samen naar het station en als Parker ’s avonds weer aankomt, zit Hachi hem al op te wachten. Zo ook op de dag dat Parker op de universiteit een hartaanval krijgt en niet meer thuiskomt. Hachi weet van geen wijken en is de volgende dag weer precies op tijd terug op zijn vaste plekje bij het station, speurend naar zijn baasje…

Dit is zo’n indrukwekkende film, zo mooi. Hij zit de hele tijd in mijn hoofd. Als je een hondenfan bent, raad ik hem zeker aan…….

Deze week speelde de musical Zorro voor de laatste keer. Wij hadden het geluk om via het streekblad kaartjes met korting te kopen. De musical was in het theater in Den Haag. Een mooi theater en we hadden een mooie plek in het midden. Voor het zicht en voor de gezichten (Tommy) was het mooier als we wat dichter bij het podium hadden gezeten. Wij zaten er vrij vroeg en binnen een half uur druppelden de zaal vol en was het van stilte overgegaan in geroezemoes. De voorstelling begon met gypsymuziek, waarbij de spelers, natuurlijk verkleed als zigeuners van boven af naar het toneel kwamen. Mooie meeslepende muziek. Het verhaal begon als de twee broertjes (jonge kinderen)die al ruziemakend het toneel verlaten en gedurende het spel steeds weer terugkwamen als een flashback. Het was een spektakel om te zien, met mooie decors en lichtinval. Soms leek het net 3D. De dansers konden ook hun kunnen laten zien en er werd prachtig gezongen. Gelukkig en zoals altijd eindigt het met een happy end.

Afgelopen vrijdag was onze (halve)midweek vakantie voorbij. We waren in het park waar Marissa stage loopt. Ze moest natuurlijk gewoon werken en s’avonds at en sliep ze in onze bungalow. Lisanne was mee en dat was gezellig voor haar zus. We hebben geWiied en gebadderd en haren geverfd. Vrijdag ging Marissa met ons mee naar huis, maar ze moest eerst werken tot vijf uur. Ons plan was om nar Hilversum te rijden en daar het Top 2000 café te bezoeken. Op vijftien minuten afstand van onze bestemming verloor een vrachtwagen lading. De auto voor ons kon het projectiel nog omzeilen, maar wij reden vol op de pallet, die ons twee klapbanden gaven. Voorzichtig laverend en met uiterste concentratie reden we naar de vluchtstrook en bekeken we de schade. Gelukkig liep het goed af. We stonden buiten en het was koud. Na een belletje naar de ANWB leerde ons algauw dat zij wel kwamen voor één lekke band, maar niet voor twee. Daar sta je dan. De verzekering werd gebeld en deze zegde ons een vervangende wagen voor en was het wachten op de sleepdienst. Deze liet ons een klein half uurtje wachten en ondertussen zagen wij zeker zes sleepwagen met auto’s voorbij gaan. De sleper kwam en zette onze suzuki op de wagen met Trix in de wagen. Arme hond, helemaal alleen en dan zo hoog….Wij mochten voorin in de truck zitten, ook hoog en met een kromme rug. Bij het bergingsbedrijf werden de banden opgepompt, maar deze liepen direct weer leeg. Na een lekker kopje koffie in de kantine werd er een auto geregeld, een luxe Opel Astra en konden we onze weg vervolgen. Eindelijk kwamen we aan bij het Mediapark, waar al gauw bleek dat Trix niet mee naar binnen mocht. Ze kon nog wel even in de auto wachten. Het was half drie en wegens de drukte konden we pas om vier uur een half uurtje in het café zitten. Dat was ook geen optie. Jammer. Dan maar naar Harderwijk om daar wat rond te wandelen en een hapje te eten. We hadden niets aan Marissa laten weten en waren benieuwd naar haar reactie als ze mocht instappen in een heerlijk rijdende auto. Ze was verrast en ook blij dat er niets ernstigs was gebeurd.

Vorige week gezellig met Marissa naar Amsterdam geweest. Alleen al leuk om naar de meest uitgedoste kleurrijke personen te kijken. Allereerst hebben we de Albert Cyup markt bezocht. Maar eerst bij Mac Donald een koppie koffie. Het was nog vroeg, maar de verkoopster had er duidelijk geen zin in om ons te helpen. Ze liep naar links van de toonbank en toen ik naar haar toeliep, liep ze weer naar rechts. “Blijf je daar?” vroeg ik.”Ja” zei ze. De koffie was best lekker, gelukkig. Nu gezellig over de markt. Eerlijk gezegd vonden we de Haagse markt groter en gezelliger. We kochten een sjaal en twee flesjes nagellak van “Rimmel” We besloten terug te lopen en toen zag Marissa een winkel vol met UGGS. Ook haar UGGS die ze wil hebben. Lage laarzen met een knoop in een lichte kleur. Maar ja die prijs hxe9. “Maar” zo zei ze “Ik heb er hard voor gewerkt in de zomermaanden en ik heb het geld”. Ze besluit er nog even over na te denken en we lopen door. We zijn al snel weer in het centrum en we besluiten de Beijenkorf in te gaan om te kijken of haar UGGS hier goedkoper zijn. De Drie Doldwaze Dagen. Maar helaas, even duur. Het is hartstikke druk in deze grote winkel en we vluchten snel naar buiten. We lopen de winkelstraat door en ineens ziet Marissa In Maastricht heeft ze Adidas schoenen gekocht waar nu al een gat inzit. Ook al van die dure dingen. Maar zo snel kapot, dat kan natuurlijk niet. We lopen naar binnen en ik informeer of zij garantie heeft op teruggave. Hij zegt dat ze met de schoenen terug mag komen en dan regelen ze wat. Hij zet zijn naam op de bon en ze moet dan naar hem vragen. Klasse. Op naar de Hema voor Cappuccino XL. Helaas heeft het apparaat het begeven. We lopen weer naar buiten en zien een gekke lift. De omheining staat scheef, maar de lift gaat toch recht omhoog. Op de liftdeur staat Food Drinks en View. Hier gaan we ons kopje Cappuccino drinken. De lift gaat onverwacht hard omhoog. We worden bediend en het is een heerlijke Cappuccino met een dikke laag schuim. Het uitzicht is mooi over Amsterdam. Marissa besluit de UGGS toch te kopen, dus gaan we weer richting Albert Cyup. We hebben honger en komen toch weer uit bij dezelfde McDonald’s waar Marissa haar saldo opwaardeert. Het is nu druk en er staat een andere verkoper. Als ik bestel praat hij zo zacht dat ik hem niet versta. Ook met dezelfde desinteresse als zij van vanmorgen. Wouw. Als we gaan zitten, komt er een vrouw die zegt dat zij hier eigenlijk zit, omdat haar tas in de hoek ligt. Ik zeg dat ze wel bij ons mag zitten, en dat doet ze. Eindelijk gaan we dan haar UGGS kopen. Ze is helemaal blij. Op de terugweg besluiten we om een rondvaart te maken. Bij het loket drukt de dame op het luidsprekerknopje, maar kijkt me niet aan. Ze gaat gewoon door met wat ze aan het doen is. Ze kijkt op als ik niets zeg en dan vraag ik hoe laat de boot vertrekt. Ik overleg even met Marissa en loop dan weer terug, maar nu heeft de dame helemaal geen tijd meer en kletst met degene die bij haar is. Eh…nou dan niet. We gaan naar huis, we moeten ook nog zumba vanavond en willen ons niet haasten en bovendien is Trix ook al een uur of twee alleen thuis. Volgende week gaan we samen met Lisanne terug om de Adidas schoenen om te ruilen.

We zijn weer in de lucht.
Ik zal het eerst weer moeten ontdekken hoe of alles werkt, maar we kunnen weer opgelucht ademhalen.
Hou de weblog in de gaten, binnenkort weer gezellige verhalen.

Hennie was een paar dagen zijn scooter kwijt. Patrick had deze nodig omdat zijn eigen brommer in de beugels hing voor een nieuwe voorvork. Althans dat moesten we Hennie laten geloven, want die voorvork zat er zo op. Deze jongen wilde Hennie voor zijn verjaardag verrassen met een nieuw kleurtje op zijn scooter. Er werden filmpjes en foto’s gemaakt, en hennie maar vragen wnneer hij de scooter terug kreeg. Hij miste hem voor de korte ritjes. Op zaterdag morgen kwamen ze luid toeterend de straat inrijden. Compleet met ballonnen. Wat een verrassing en wat een mooie kleur, glanzend donkerblauw. Er hoorde ook een dvd bij met “The making of”. Het feestje kon beginnen. Rond drieen kwamen familie en vrienden binnen. Ook onze nieuwe familie, jammer dat hennie’s oom niet meekwam, omdat hij naar de tandarts was geweest. Helaas had Marissa geen vrij kunnen krijgen, maar ze was wel een paar dagen daarvoor gekomen. De BB werd aangezet en ik had heerlijke soep gemaakt met broodjes en allerlei lekkere dingen.  Het was mooi weer en we hebben lang buiten gezeten.

Je bent jong en je durft alles. Dat geldt zeker voor Marissa. Tijdens haar stage heeft ze al aardig wat klimpartijen en abseilen achter de rug. Tijdens een excursie naar een ander outdoorcentre is ze onder begeleiding van de instrucreur van een rots afgesprongen, zo het water in. Een sprong van 15 meter hoog. haar medecollega’s sprongen ook. Het was toch wel hoog en spannend en door de andrenaline die door haar lijf gierde, heeft ze haar armen omhoog gedaan en kwam daardoor iets verkeerd in het water terecht. Dat leverde haar een flinke blauwe plek op. Maar ik vind het knap dat je zoiets doet. Al is het maar eenmalig, heeft ze me verzekerd. Gelukkig maar, dan slaap ik ook wat rustiger.

Vrijdagavond 5 augustus

Lennart is jarig en word 33 jaar. Hij viert dit in zijn (gezamenlijke) achtertuin. Hij heeft familie en vrienden/buurtjes/collega’s uitgenodigd om gezellig van taart en koffie te genieten. Gelukkig is en blijft het droog. Er zijn niet veel stoelen en de meeste mensen staan rond tafeltjes of er word geruild van staplaats/stoel. Er wordt gezellig over de voorbije vakanties gekletst en de vrouwen willen natuurlijk het stulpje van Lennart bekijken. Als het al bijna donker is , krijgen we een lekkere snack. In het halfdonker doop je de snack in de saus en eet. mmmmmm

Zaterdagmiddag/avond 6 augustus

Een BBfeestje ter gelegenheid van twee verjaardagen van Tant Riet en Ome Jan. Zij werd 75 en hij werd 80. De tuin van Astrid (dochter) is lekker groot en vanaf drie uur zijn we welkom. Het is een regenachtige dag, gek zeg, en gelukkig is er zeil gespannen en staan er parasols en een partytent. Zo kunnen we toch nog buiten blijven zitten. Het is gezellig druk met andere tante’s en neven, nichtjes en achternichtjes/neefjes. Het kleinkind van Astrid was er natuurlijk ook en wat een schatje is hij. We hadden elkaar net gezien bij de zussendag, maar het was niet minder gezellig. Gekletst met andere familie die je bijna niet ziet. De BB was heerlijk en goed verzorgd met stokbrood en heerlijke salades. We waren al lang klaar met eten, toen het verschrikkelijk begon te regenen. De mannen zorgde er wel voor dat het water niet op het zeil bleef liggen en dat je daardoor nat werd, tja…..Het was gezellig en we hebben gelachen met elkaar.

Voordat we naar Lennart gingen, zijn we eerst naar Tante T en Ome J geweest. We hadden al zo lang geen contact meer met elkaar gehad. Bovendien had ik hen nog nooit ontmoet. Ze wonen onder de rook van Rotterdam en dus zorgden we dat we er om zeven uur waren. Ze waren erg blij dat we contact hadden gezocht. Ze willen graag Anneke ook weer zien. We werden hartelijk ontvangen en Ome J lijkt inderdaad veel op Hennie zijn andere oom. We kregen koffie. We nodigden hen uit om op Hennie zijn verjaardag te komen en dat doen ze. Gezellig. Ome J kan gezellig kletsen en raakt niet uitgepraat over zijn broer. Leuk om te horen en ook jammer dat we hem niet hebben gekend. Ze hadden een verrassing voor Hennie. Bij een tante lag een door Hennie zijn vader gemaakt miniatuurtje. Het is een wijnkaraf met twee glazen. In het klein. Ze lieten het zien en we mochten het meenemen. Plus nog wat oude foto’s van zijn vader en familie. Erg kostbaar en mooi.