Het was vroeg opstaan. We hadden om negen uur afgesproken op Den Haag. Onderweg kwamen we elkaar tegen in de randstadrail. Helaas belde Paulien af omdat ze de avond ervoor een ontstoken oog had. Met acht meiden van Enjoy togen we naar Almere voor de Libelledag. Lekker uitgelaten en  met veel gelach. Het begon al in de trein toen Cora even haar verhaal(voor de derde keer) kwijt wilden. Ze had in de haast die ochtend haar jas van de kapstok getrokken en vond eigenlijk dat haar mouwen wel erg lang waren, maar kwam er bij Marjan pas achter dat zij de jas van haar echtgenoot aanhad. De trein zat aardig gevuld met vrouwen. Gelukkig konden we de hele reis blijven zitten en stapte we na een uur uit op Almere strand. Het was al aardig druk richting ingang. Eenmaal binnen gingen we eerst op zoek naar de stand waar je je in kon schrijven voor de workshops. Ze waren al vol. Met zoveel vrouwen is dat logisch. Om één uur zou er nog een sessie zijn. Maar rond deze tijd stond er een rij van een half uur. We gingen eerst op zoek naar La Place voor een heerlijke kop koffie. Hier was het nog niet druk en we konden op ons gemak een plekkie zoeken. Na een plaspauze gingen we dan eindelijk kraampjes kijken en proeverijen ontdekken. We liepen langs een planten en bloemenstand en konden zowaar aanschuiven voor een miniworkshop. Een oud plantje met de naam(tiengeboden)was opnieuw gekweekt en wij hadden de primeur en mochten hem bekleden met aarde en meenemen. Volgens de tuinvrouw slaat deze plant als het avond is zijn blaadjes dicht en in de morgen weer open. Nou het moet nog gebeuren… We zien nog wat bekende Libellevrouwen en de kok van RLT4 die ons vrouwen leren om kletskoekjes te maken. We zoeken la Place weer op en gaan wat eten. Het is nu erg druk en we moeten even zoeken naar een plekje. En dan het liefst één zonder de vliegjes die de hele dag om ons heen zwerven. Bea en Marianne zien we even later met een blad naar ons zoeken. We zwaaien uitbundig en algauw zien ze ons en sluiten zich bij ons aan. Het waait behoorlijk en de bekers met sap zijn dun en licht en waaien om. Alles over de tafel, op broeken en in de tas met gekregen spulletjes. Jeetje. We gaan weer verder met onze struintocht en er worden sieraden gekocht en weer geruild, er wordt genipt van Californische wijn, en er worden grote aankopen gedaan. Een lekker massagekussen, waar Nel, Cora en Marianne niet meer vanaf te branden zijn. Met acht vrouwen die overal willen

kijken, is het moeilijk bij elkaar blijven. Algauw zijn er groepjes die samen verder gaan. Bea en ik doen een bodycheck en we komen er best goed vanaf, qua gewicht en vetpercentage. Er is ook een stand van DE koffie en ik kan mijn verzameling weer wat uitbreiden met een cappuccinokopje. We kijken en luisteren nog even naar Angela Groothuizen. We lopen nog  de boekenstand in, als ik een sms’je krijg van Nel die ons meld dat ze bij de ingang zitten. We zoeken ze op en rusten wat uit, voordat we weer vertrekken richting Zoetermeer voor onze wokafspraak. We laten door een aardige vrouw een foto van ons maken. Het is druk op het kleine perron. Wanneer de trein binnenloopt, stopt de deur vlak bij ons en kunnen we een mooi plekje bemachtigen. De inkopen en de inhoud van de Libelletas worden bekeken. Natuurlijk kletsen en lachen we. Gelukkig zitten we niet in een stiltecoupé. In de randstadrail bel ik Paulien op om te vragen hoe het maar oog is en of ze zin heeft om mee te eten. Gelukkig heeft ze dat en zien we haar in het wokrestaurant. We nemen een voorgerecht, soep, een lekker drankje en dan kunnen we gaan wokken en langs het buffet lopen. We eten heerlijk en kletsen met elkaar. Met een lach en hier en daar een traan. Het is gezellig en het eten is goed. Wat een leuke dag en wat een gekke meiden.

De Engelenbak is een klein theater in Amsterdam. Met een aantal Enjoyers zijn wij daar geweest om te genieten van de voorstelling ”As it is in heaven”" naar aanleiding van de film. We gingen met de auto naar het olympisch stadion. Daar parkeerde we de auto en kregen na betaling een kaartje voor de tram en stapte vervolgens bijna voor de deur van het theater uit. Gelukkig zag Pauline dat we bij de verkeerde halte stonden, anders waren we heel ergens anders uitgekomen. In de koffiecorner van het theater was er boven plaats voor vier mensen, maar beneden waren er meer plaatsen, maar wel donker, waar we koffie konden drinken. Bea had de kaarten besteld en had deze ook bij zich. Nu waren er vier meiden nog niet gearriveerd en het was bijna tijd om naar binnen te gaan. We lieten iedereen voorgaan en toen besloten we de kaarten af te geven en ook naar binnen te gaan. We hadden een plekje helemaal bovenin. Lekker warm, zeg. Achter het doorzichtige gordijn stond het 30 koppig koor dat zachtjes begon te zingen. Het spel ging beginnen. De dirigent stond op een verhoging en dirigeerde het koor. Na de laatste tonen sloeg hij af en viel op de grond…Zo begon het.

De grootste dirigent ter wereld, bezwijkt onder de druk van zijn zware leven en zijn onverwerkte trauma’s: de dood van zijn ouders en het ontheemde bestaan dat daar op volgde. De dokter constateert dat hij een slecht hart heeft en schrijft absolute rust voor. Zonder dat hij het zelf kan verklaren gaat hij terug naar het dorp waar hij geboren is. Waar hij werd gepest op school omdat hij niet voetbalde maar viool speelde. Hij wil in absolute afzondering gaan luisteren naar de wereld. Al snel maakt hij echter kennis met de leden van het plaatselijke kerkkoor die niets liever willen dan dat hij het koor gaat leiden. Dit is de start van een groot avontuur. Het koor groeit, maar ook alle koorleden moeten de confrontatie met zichzelf en hun omgeving aan. Dat is de enige manier om muziek te maken, waarmee je dicht bij de hemel kunt komen. HEMEL is een voorstelling die je raakt.

Grote indruk maakte op mij de speler die een  minderverstandelijke speelde. Zo goed ingeleefd in de persoon. Verder was het mooi geacteerd en gezongen door de spelers en het koor. Een mooie voorstelling. Gelukkig zagen we net na het begin van de voorstelling de andere meiden ook binnenkomen. Na afloop zijn we bij de Bijenkorf, waarbij we ons eerst een weg moesten banen door de drukte van de Amsterdamse toeristen en kermisklanten koffie gaan drinken. Een hele gezellige middag.

De sloot wemelt inmiddels van de kleine donzige babyeendjes. Ik fiets dagelijks langs de sloot bij de seghwaartse weg en heb het hele ritueel gevolgd van nestje bouwen tot de eerste zwemles. Toen de waterhoen net op haar nest zat waren er kinderen bezig iets vaags te doen vlak bij het nest. Ik fietste er net te ver van af om er iets van te zeggen, maar gelukkig liep er een echtpaar, die er wat van zeiden. Maandag zag ik dat het nest leeg was en de hoentjes zwommen er omheen. Het mannetje voorzag zijn vrouwtjes van lekkere hapjes. Maar waar waren de babyeendjes????? Ieder jaar verdwijnen er eendjes in de bek van een reiger of andere jagers. Ze had er maar drie. Toen ik later die middag weer naar huis fietste zag ik ze gelukkig weer op het nest, veilig onder moeders vleugels, zitten. Thuis heb ik een zak met kleine stukjes brood om aan de eend(jes)en te geven, maar ik vergeet ze steeds mee te nemen. Het zakje brood ligt er nu nog. Morgen zal ik het echt meenemen en de eendjes verblijdden.

Wat een mazzel. De enige mooie warme zonnige dag en die is voor de koningin en voor ons allemaal, natuurlijk. Marissa heeft haar kast opgeruimd en ik doe met haar mee. Een relax avondje oorbellen uitzoeken en op een kaartje draperen. Wat armbandjes erbij en wat kettingen en ik heb mijn eigen sieradenwinkeltje. Marleen had ook nog wat boeken voor me en zo hadden we aardig wat “rommel”voor een kleedje. Helaas moest Hennie werken en als we alles  mee willen nemen moeten we twee of drie keer fietsen. Laat buurman Jan nu net om negen uur een sigaretje roken op ons straatje en hij bood direct aan om de spullen te brengen. Hij had al gezien dat het op het marktplein en langs de Dobbe gigantisch druk was. We besloten daarom de raad van Jan op te volgen en op het gras te gaan zitten achter de supermarkt Hoogvliet. Mensen parkeren daar hun auto en lopen zo langs alle kleedjes richting Dorpsstraat. Een goed idee en dat vonden meerdere mensen. Hier was het ook al aardig druk, maar we vonden een mooi plekje. We stalden alles mooi uit. Mijn sieraden op de reiskoffer, de boeken vooraan en de rest eromheen. Twee stoeltjes op het gras, waar wij natuurlijk op gingen zitten en laat maar komen die mensen. De nikes van Marissa gingen als eerste weg, voor een prikkie. De sieraden was een goeie zet, die vlogen weg, ook voor een prikkie. Mijn sportschoenen zijn ook van menige voet gewisseld, maar is toch niet verkocht. We hadden leuke buren die heel veel “rommel”hadden. Voornamelijk speelgoed, een grabbelton. Erg leuke mensen die de boel een beetje opjutten. Het was goed toeven in de zon, wat lekkers en wat drinken erbij. Die zon was wel erg fel, en dat heeft Marissa geweten. Ze was aan de linkerschouder/arm behoorlijk verbrand. Ongemerkt gaat de tijd snel en rond drieën kwamen Lisanne en vrienden  es kijken. Marissa wilde graag de stad nog in en ik stelde voor om met zijn allen de spullen in te pakken en naar de tweedehands winkel te brengen. Zo was ik gelijk van mijn spullen af. Ik had alleen mijn eigen twee opklapstoeltjes nog bij me, die ik op de fiets weer mee terug moest nemen. Ik kon dus niet meer de stad in. Fietsend met twee stoeltjes aan het stuur en via de Bleiswijkseweg richting Oosterheem ben ik veilig thuisgekomen. En de opbrengst? € 13.00. Veel plezier ermee Marissa.

Na twee jaar vond ik het wel weer eens tijd worden voor een ouderwets gezellig wandelweekend met Joke, Marleen en Anneke. Marissa liep nog stage in Landalparks Heihaas en dus maakte ik gebruik van de korting die je als ouders krijg op een verblijf. Na wat telefoontjes met de meiden was er snel een weekend gepland. Joke en ik zouden op vrijdagmiddag met de trein gaan, en Marleen en Anneke zouden met de auto gaan. Vrijdagmorgen was ik net klaar met douchen en wilde de laatste spullen inpakken, toen de telefoon ging en mijn werk belde waar ik bleef. Ik was er van overtuigd dat ik deze vrijdag vrij had gehouden, maar ze hadden gelijk. Toen ik op mijn werk aankwam, bleek ik ook nog tot half vier te moeten werken. Gelukkig kon ik met mijn collega’s regelen dat ik om twee uur naar huis mocht. Met een beetje geluk en haast haalde ik net de trein die ik oorspronkelijk zou nemen. Joke stond al op Utrecht te wachten. Via Amersfoort naar Barneveld. Na een belletje dat we bijna bij Barneveld waren, stapten de meiden in de auto om ons op te komen halen. Zij waren al gearriveerd en hadden het huisje al geïnspecteerd. Bij aankomst in het park begroetten we eerst Marissa die hard aan het werk was. Nadat we ons eerst voorzien hadden van een heerlijk kop thee en alle laatste nieuwtjes de ronde waren gegaan, gingen we boodschappen doen in het dorp. Anneke had alvast een wereldgerecht uit een pak van huis meegenomen, en dus hoefde we alleen maar na te denken over lekkere dingen. Thuisgekomen namen we lekker thee en wachten op Marissa voordat Anneke en Marleen zich op het eten storten. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik ook heb meegeholpen, ook zaterdag, dat kan ik niet zeggen van Joke. Zij kwam pas haar hulp aanbieden toen het allemaal al klaar was. Consequentie was wel dat zij  mooi mocht afwassen, ook zaterdag. Het wereldgerecht was heerlijk, al was het stoofvlees ietwat taai. Het was echt stoofvlees (ongeveer 3uur). Sla erbij en een wijntje. S’avonds hebben we heerlijk een spelletje wordfeud gedaan. Nee, het echte spel. Scrabble. Ouderwets gezellig. De bedden waren al opgemaakt, dus konden we zo ons mandje in. Marissa moest nog wel even haar bed opmaken. De volgende morgen stond ik gelijk met Marissa op. Zij moest de hele dag werken en ik liep met haar mee om warme broodjes te halen. Na het ontbijt zijn we naar Putten gereden om daar te shoppen. Het duurde even voor we een parkeerplekje vonden. Deze was ook nog es gratis. Wat een gezellig dorpje en wat een hoop winkels. Marleen heeft nog een leuke slag geslagen. Enkele weken eerder was er een restantendag. Alle kleding ging voor weinig de deur uit. Daar plukte wij ook nu nog een beetje de vruchten van. We gingen winkel in en winkel uit. We namen natuurlijk ook onze rust door een heerlijke vlaai met koffie te nemen. Een hele dag vertoeven in een stad, daar hebben we geen probleem mee. Aan het eind van de middag doken we Appie in om boodschappen te doen voor de gourmet. Op zoek naar de auto en Marleen vond een mooi gaatje om er uit te rijden en zag dat twee mannen die bij hun viskar stonden zo raar keken en een beetje lachten. Waarom dat zo was, kwamen we achter toen we geen afrit zagen, maar zo de stoep afreden de straat op. Thuisgekomen zijn we met de voorbereidingen begonnen en hield ik me bezig met het in de brand steken van de open haard. Het werd lekker warm. Tijdens het gourmetten liet ik de vlammen weer uitgaan en besloot ik in de avond weer brandje te stichten. Het gourmetten was gezellig en lekker. We hadden alles goed berekend, want alles was op. Nu was het tijd om op de bank te hangen, van de open haard te genieten (oef…wat was het warm) en mee te doen met “Ik hou van Holland”. Joke dacht dat het een vervelend programma was, maar kwam hier toch op terug. Om een beetje in dezelfde sfeer te blijven gingen we hints spelen. Dat wil zeggen, “Joke en ik” gingen hints spelen en de andere vertikte het om me te doen. Wat hebben we gelachen. Het werd steeds meliger en gekker. We doken lekker laat ons bed in. Ook deze ochtend stond ik gelijk met Marissa op. Toen ik in de huiskamer kwam, was Anneke daar ook. Aangekleed en ze had de vaat al afgewassen. Ze was al op vanaf zes uur. Slechte nacht gehad. De andere twee meiden sliepen uit tot half tien. Ik had in het krantje van de Veluwe gelezen dat er in Ede een wandeling georganiseerd werd onder leiding van een boswachter. Lekker in de middag. Marleen zag het niet zitten om te gaan rijden, daar zij diezelfde avond weer naar huis zou rijden. Na het ontbijt besloten we bij de receptie navraag te doen over de wandelingen in de buurt. We besloten de auto te laten staan en naar de startplaats van het wandelgebied te lopen. Het weer werkte mee. We konden onze jassen uitdoen. Nadat we op advies van de receptioniste toch verkeerd liepen, besloten we naar het bosgebied te gaan wat achter het park lag en daar een wandeling uit te zoeken. Het werd de wandeling naar het Solse gat.Volgens een oude legende stond op de plek van het Solse Gat eens een klooster. De Frankische koning Clovis bekeerde zich tot het Christendom en verwachtte van zijn onderdanen dat ze hetzelfde deden; de monniken verkochten volgens de overlevering echter hun ziel aan de duivel waarna het klooster met alles erop en eraan de bodem inzakten. Daar aangekomen hebben we onze meegebrachte boterhammen opgegeten. Anneke wilde niet afkoelen en bleef rondjes lopen. Het was een mooie wandeling. Op de terugweg heeft Joke heerlijk gezongen, ja ja gelukkig had zij haar kampliedboek thuisgelaten”zie fietsverhalen” Als je moe bent en eigenlijk niet meer wil lopen, is het goed lopen als iemand

op de goede maat zingt. Terug in het huisje hebben we heerlijk thee gedronken en uitgerust. Laat in de middag zijn Anneke en Marleen aan het eten begonnen en heeft Joke de aardappeltjes gebakken. Marissa kwam thuis en konden we beginnen aan een heerlijke maaltijd. Na het eten hebben we de laatste dingen opgeruimd en weggegooid en konden we aan de terugreis beginnen. Marleen en Anneke hebben we uitgezwaaid en Joke en ik liepen nog even met Marissa mee om haar spullen weer in het stagehuis te brengen. Ze liep met ons mee naar de bus, die ons naar het station zou brengen. Het was weer en gezellig ouderwets wandelweekend.

Vorig jaar kwam ik terug van mijn reis naar Amerika en had de stratch in Leiden gemist. Dit jaar was ik weer van de partij, alleen heb ik bijna niet mee kunnen oefenen met de meiden door werk enzo. De groep werd versterkt door Marjan (Enjoy)die de scratch voor het eerst ging ervaren. We hadden vroeg afgesproken(07.30)bij station Seghwaert. Marjan en ik werden opgehaald door Henny en we parkeerden de auto bij het station. Snel waren we compleet en we vertrokken richting Den Haag. Onderweg werd er opgeroepen dat de tram niet verder reed dan Forepark. “Ojee wat nu weer?” Altijd wat met de randstad. Gelukkig stond er voor deze tram een andere tram die ons verder naar Den Haag zou brengen. Op den haag zagen we de andere drie meiden en togen we naar de trein naar die ons naar Leiden zou brengen.” Oei hoe werkt die ov?” vroeg Henny zich af. Het was een klein stukje lopen naar de Pieterskerk. We zagen al een grote menigte voor de ingang staan. Ria (sbol)kwam aanlopen en begroette me met drie zoenen. Lief. De deur ging open en we zochten als vanouds weer de mooiste plek op. We installeren onze kussen (harde banken) en gaan op zoek naar de koffie. Eerst bonnen kopen en dan in de rij voor koffie. Rond half tien begint de eerste oefensessie. Het is weer indrukwekkend mooi, ook met het orkest. Dit jaar zijn er wat nieuwe nummers bijgevoegd en dat valt erg tegen. We hoeven alleen maar te hmmen of een Afrikaans fantasieriedeltje te zingen uit de film “Lion King”. Gelukkig zijn de andere liedjes wel gebleven. Na een korte pauze gaan we verder met oefenen en dan volgt de lunchpauze. Deze gaan we nuttigen bij de Vroom en Dreesman. Natuurlijk met de kortingbonnetjes. Het valt op dat het deze keer helemaal niet druk is. Als we om twee uur weer klaar zitten, besteed de dirigent veel aandacht aan het orkest. Ook de solisten gaan aan de slag. Wij mogen eindelijk meedoen. Ineens missen we Patricia. aar is ze? Ze neemt de mobiel niet op en op een sms’je reageert ze ook al niet. We oefenen zonder Patricia, en net als één van ons op zoek wil gaan, komt ze de trap op. Gelukkig. De tijd gaat snel en het laatste oefengedeelte is voorbij. We mogen aan ons avondeten beginnen. Ineke had op internet een leuk eethuisje gevonden, maar deze bleek om zes uur dicht te gaan. Ze hadden de tijden op de site nog niet aangepast. Dan maar op zoek naar die andere eettent. Einstein heet deze en we moeten naar boven. Het is niet duidelijk welke deur we naar binnen moeten, het ziet er uit als een gewone kamer met rijen boeken en schilderijen. We hebben niet gereserveerd, maar er staat toevallig een tafel voor acht en we mogen blijven. De bediening moet voor de drank en gerechten steeds naar beneden. Om die reden is er geen icetee en verse sinaasappelsap. Het is een aardige jonge knul en even later komt hij vertellen dat hij naar beneden gaat en gelijk onze drankjes mee zal nemen. We zien ook ook Marianne met haar vriendinnen zitten, gezellig. We hebben niet veel tijd en zeggen dit bij onze bestelling van het dagmenu. Heerlijke saté met patat. Het is gezellig en we kletsen en lachen wat af. Als we bijna klaar zijn zien we dat Marianne nog steeds geen eten heeft. Oei, dat wordt haasten. Het is druk in de kerk. Het publiek stroomt binnen en zoekt een plekje. Wij zoeken ook onze plek op en het concert begint. Het klinkt waanzinnig mooi en we zingen de sterren van de hemel. Het blijft een mooie ervaring. Na afloop zoeken we onze jassen op en wederom zijn we Patricia kwijt, en weer neemt ze haar mobiel niet op. Ze staat al buiten……We lopen naar de trein en onderweg krijgen we een vreselijke geitbui, slappe lach. Gelukkig zien we geen bekende op dit tijdstip van de avond. Nou meiden, volgend jaar weer. Klik hier voor foto’s.

Marissa benut haar vrije dagen op haar stageplek goed. Ze heeft daar een tactiek voor. Ze belt mij ruim van te voren op, nog voordat ik de kans heb om mijn uren in te plannen voor werk, en vraagt of ik zin heb met haar een stad te bezoeken. Natuurlijk kan ik dat niet weigeren, een gezellige lange dag met Marissa. Ze heeft haar stage in Gelderland, dus kunnen we kiezen uit vele steden. Zo hebben we al Utrecht en Amersfoort gehad. Afgelopen dinsdag zijn we naar Apeldoorn geweest. Het was weer zo gezellig. Vaste prik is onze gang naar Vroom/Dreesman voor een kop lekkere cappuccino met gebak. En dan vervolgen we onze weg naar de winkels voor koopjes en snuffeldingen. Deze dag was wel extreem veel dezelfde winkels, waar we in en weer uitliepen en later op de dag weer ingingen. Ik heb een mooie nieuwe portomonee gekocht en Marissa trouwens ook. Vaste prik is ook het Broodje Beenham als lunch. Zo lekker. Deze keer hadden we alle tijd en bleven we in de stad eten.(18.00 uur)We vonden een leuk eettentje waar we heerlijk gegeten hebben. Het was erg stil, maar ja het was een gewone doordeweekse dag. Toen we aankwamen bij het station bleek Marissa de aansluiting met haar bus op Barneveld te missen als ze de trein zou nemen die over vijf minuten zou vertrekken. Ze besloot daarom de volgende trein te nemen en dan zou ze de bus wel halen. Mijn trein stond klaar voor vertrek, maar ik laat haar natuurlijk niet drie kwartier alleen wachten. Dus wachten wij samen drie kwartier in de stationshal van Amersfoort. Er was genoeg te zien en te beleven. Er kwam een grote groep jongelui langs met emmers met rozen. Opeens stapt er een knul uit de groep en bied mij een roos aan. Marissa kijkt mij aan en zegt”waarom krijg jij die roos en niet ik?”Ik geef hem aan haar en ze ontdekt het kaartje aan de steel en leest hardop”Ik ben de waarheid” en Volg Jezus” Ze kijkt me aan en zegt”Daarom krijg jij die roos” Ja hoor. We zien de jongens en meiden iedereen een roos overhandigen en sommige maken een praatje. Het doet me denken aan de EOjongerendag waar ik jaren geleden met het koor naar toe gegaan was. Er werden toen tv-opnames gemaakt en ik weet nog dat ik dacht ik kom toch niet close-up op tv, omdat ik geen EOgezicht heb. Marissa begon te lachen en vervolgens werden we melig en zochten we echte EOgezichten in de drukke stationshal. En zo gaat drie kwartier razendsnel voorbij. We nemen afscheid en vervolgen onze weg. Zij naar Putten en ik naar Zoetermeer.

Het is eindelijk winter. Het vriest behoorlijk en het is hardstikke koud. Ik hou wel van vrieskou, met de mooie blauwe lucht en felle zon. Goed inpakken, dus. Trix was ook verrast door de kou en de lichte sneeuw op één van de eerste dagen. Ze proefde direct de koude grond en dartelde heen en weer. Ze is een oude dame, maar dat zou je soms niet zeggen. Ook op onze vijver is het nu gezellig. Vanmiddag was er één begonnen met schaatsen en algauw was het een drukte van kinderen, die zich ook op het ijs waagden. Leuk om te zien. Wij hebben onze schaatsen weggedaan, maar misschien is het toch wel handig om weer schaatsen aan te schaffen, met een ijsbaan in je tuin.

Vorige week was Lisanne en Patrick gezellig bij ons en ze aten mee. Zo rond half zeven gaat de bel en Lisanne doet open. Een jonge man steekt zijn hand uit en stelt zich voor als “Hoi ik ben Dirk”, en stapt naar binnen en loopt richting huiskamer. Lisanne staat nog steeds bij de open deur. Ze kijkt me aan en zegt met haar ogen”Kennen wij Dirk? Hennie laat zich zien en ineens komt Dirk erachter dat hij in het verkeerde huis staat. Hij verontschuldigend zich en draait zich snel om en beent naar de deur, en we zien hem al hoofdschuddend weglopen. Het voorval werkt enorm op mijn lachspieren en telkens schiet ik weer in de lach, met tranen over mijn wangen….

hatchi Klik op Hatchi voor de trailer

De nieuwe film van de regisseur van ‘Chocolat’ is een wondermooi, waar gebeurd verhaal over de ongelofelijke trouw van een hond aan zijn baas. Op een koude avond vindt professor Parker (Richard Gere) een Akita-puppy op het treinstation. Wie laat een klein, schattig puppy nu alleen achter op een koud treinperron? Professor Parker kan het niet over zijn hart verkrijgen en neemt de Japanse Akita mee naar huis. Zijn vrouw (Joan Allen) zit allerminst op zo’n beweeglijk diertje te wachten, maar als ze ziet hoe snel haar man en dochter (Sarah Roemer) verknocht zijn aan de pup gaat ze overstag.

De gastvrijheid van het gezinnetje wordt beloond; de hond, Hachi gedoopt, wordt de beste vriend die Parker zich kan wensen. De twee wandelen iedere dag samen naar het station en als Parker ’s avonds weer aankomt, zit Hachi hem al op te wachten. Zo ook op de dag dat Parker op de universiteit een hartaanval krijgt en niet meer thuiskomt. Hachi weet van geen wijken en is de volgende dag weer precies op tijd terug op zijn vaste plekje bij het station, speurend naar zijn baasje…

Dit is zo’n indrukwekkende film, zo mooi. Hij zit de hele tijd in mijn hoofd. Als je een hondenfan bent, raad ik hem zeker aan…….